من امروز همکاری با وبلاگ مو به مو را شروع کردم .

امیدوارم بتوانم برای فرهنگ و تمدن و ادبیات کشور عزیزم

ایران کاری هر چند ناچیز انجام دهم و بتوانم به عنوان یک فرد

ایرانی حافظ فرهنگ و تمدن و ادبیات ناب پارسی باشم و به

عنوان یک انسان آزاد ، حاصل کارم ندای شیرین آزادی برای

ایرانیان باشد .

برای اتمام حرفهایم شعری زیبا از شاعر آزاده احمد شاملو

تقدیم به شما دوستان و یاران مهربان می کنم .

باغ آینه

چراغی به دستم ، چراغی در برابرم

من به جنگ سیاهی می روم .

گهواره های خستگی از کشاکش رفت و آمدها باز ایستاده اند .

وخورشیدی از اعماق کهکشانهای خاکستر شده را روشن می کند .

فریادهای عاصی آذرخش ، هنگامی که تگرگ

در بطن بی قرار ابر نطفه می بندد .

ودرد خاموش وار تاک ، هنگامی که غوره خرد

در انتهای شاخسار طولانی پیچ پیچ جوانه می زند .

فریاد من همه گریز از درد بود

چرا که من در وحشت انگیز ترین شبها

آفتاب را به دعایی نومیدوار طلب میکردم .

تو از خورشیدها آمده ای ، از سپیده دمها آمده ای

تو از آیینه ها و ابریشمها آمده ای .

در خلئی که نه خدا بود و نه آتش ،

نگاه و اعتماد تو را به دعایی نومید وار طلب کرده بودم .

جریانی جدی در فاصله دو مرگ

در تهی میان دو تنهایی

نگاه و اعتماد تو بدین گونه است !

شادی تو بی رحم است و بزرگوار

نفست در دستهای خالی من ترانه و سبزی است .

من بر می خیزم !

چراغی دردست ، چراغی در دلم .

زنگار روحم را صیقل میزنم .

آینه ای برابر آینه ات می گذارم

تا با تو ابدیتی بسازم .

 سهراب به لیلا گفت نکند که دیر رسیدیم ! و لیلا در حالی که نفس نفس می زد اطراف را نگاه می کرد ،

گفت : آنجا را ببین

مسافران اطراف اتوبوس ایستاده بودند ، سهراب از خود پرسید آیا  ساک بزرگم را ببرم در آنجا بگذارم ؟

یک نه در وجودش بوجود آمد ، چرا نه ؟ چرا من حتی برای جزئی ترین کارها هراسی دارم ،

کاری که ندارد می روم جلو سلام می کنم و بعد می گویم این هم ساک منه !

و حتماً چند نفری هم که جواب سلام مرا می دهند سرشان به کار خودشان گرم است و هیچ وقعی به من نمی گذارند  و باید بگویم این هم ساکه منه یکطوری جاش بدین ، از تمام این رفتارها بیزارم ، حاضرم در تمام طول شب این ساک را روی پایم بگذارم اما از این رفتارها دور باشم .

خلاصه سهراب بعد از کلی کشمکش با خودش حالا با همان ساک در دست می رود که سوار اتوبوس شود اما پسرجوانی فریاد می زند برو ساک را در بارگیر قرار بده و بدون اینکه در این امر کمکی به او بکند فقط همین را با صدایی که پر از نفرت است دوباره می گوید که برو و در آنجایی که گفتم بگذار .

سهراب به لیلا می گوید : من که تا به حال این پسر را ندیدم ، پس چرا او با این همه نفرت حرف می زند !آیا تو او را دیده ای ؟

 لیلا لبخند می زند و می گوید : هرگز ندیده ام

سهراب به خود می گوید اگر هم دیده باشد که به من نمی گوید ، چه سوال احمقانه ای پرسیدم .

سهراب به لیلا می گوید باید چند لحظه در کناری بایستی تا ساک را در قسمت بارگیر بگذارم ، مواظب خودت باش تا بیایم .

لیلا می گوید چرا نگرانی ، من اینجا ایستادم و آدم های در اطرافم همه مسافران همین اتوبوسند ، همه چیز امن است .

صدای همهمه بیشتر می شود مسافران که از نشستن روی صندلی ها خسته شده بودند به بیرون اتوبوس می آیند .

سهراب به کمک راننده که ساکها را جا می دهد می گوید این ..... قبل از اینکه حرف دیگری بزند کمک راننده کیف را می قاپد و جا می دهد ، سهراب می گوید مچکرم ، اما کمک راننده رویش را بر می گرداند و ساکهای دیگر را جا می دهد .

سهراب به خود می گوید آیا کمک راننده ممکن است دوستانی هم داشته باشد ؟

باید برگردد ، لیلا را آنطرف می بیند به او نگاه می کند اما آیا چند نفر مراقب لیلا هستند ؟

به اطراف لیلا نگاه می کند در حالی که به خود می گوید اینجا امن است ما مسافران یک اتوبوسیم ، اما احساس می کند نگاه های زیادی پیکره ی او و لیلا را تحت فشار قرار داده اند.

کمک راننده به او یک پلاک پلاستیکی که رویش شماره ی است را می دهد

سهراب سریع می رود پیش لیلا دستش را می گیرد و وارد اتوبوس می شوند .

اول لیلا و بعد سهراب

از اولین نفر تا بیشتر آدم هایی که آنجا هستند از ریز تا درشت آنها را وراندازی می کنند ، سهراب می خواهد سریع تر به صندلی اش برسد به لیلا می گوید شماره ی صندلی ما چند است ؟ زودتر زودتر

لیلا کیف خود را باز می کند تا بلیط را پیدا کند حجم سنیگن نگاه ها ادامه دارد .

سهراب به خود می گوید آیا لیلا هم تحت فشار است ؟ یکنفر در راهرو از آنها بلیط می خواهد ، لیلا به او بلیط را نشان می دهد و آن مرد جای صندلی ها را برای آن مشخص می کند .

ردیف پنج بنشینید ، اینجا

سهراب خورده وسایل را در در بالای سرش و زیر پایش جا می دهد و می گذارد لیلا کنار پنجره بنشیند و خودش طرف سالن اتوبوس می نشیند .

سهراب می گوید اوفی صبح به مقصد می رسیم الان ساعت چند است ، لیلا می گوید ساعت 6 عصر .

لیلا به سهراب لبخند می زند و سهراب از اینکه همه چیز مرتب است در جواب او لبخند می زند ، مسافران همه سوار شده اند اتوبوس آرام آرام به راه می افتد .

صندلی پشت سر آنها دو مرد هستند جلوی آنها دو جوان و کنار آنها یک زوج جوان .

سهراب احساس می کند از جلو و عقب محاصره شده است .

اما از دیدن زوج جوان خوشحال می شود به لیلا می گوید آنها هم مثل ما هستند لیلا می گوید آری ،

سهراب می گوید مرد خوشکل تر است یا زن ؟ سهراب می خندد و می گوید ها کدوم

لیلا می گوید مرد ، بعد بلافاصله لیلا می پرسد من خوشکل ترم یا تو ؟

سهراب می گوید معلوم است و دستی به موهای کج و ماوجش می کشد و لیلا خنده سر می دهد .

اتوبوس در ابتدای راه خود به پیش می رود و مسافران با یکدیگر حرف می زنند .

لیلا کسانی را می بیند که از همین الان بنای خواب را گذاشته اند و به سهراب می گوید : اینها چقدر دلمرده هستند و چه بی احساس اند .

سهراب گفت فکر کنم اینها یا قرص خورده اند و یا به فکر شب نیستند و یا اینکه همه چیز برایشان یکرنگ است .

سهراب : من اصلاً احساس خواب نمی کنم .

لیلا : اما من شب باید حتماً بخوابم .

سهراب شبی در تنهایی را برای خود متصور می شود و در حالی که فقط صدای موتور اتوبوس را می شنود .

لیلا به سهراب می گوید ببین سهراب برایمان فیلم گذاشتند و هر دو به تلوزیون خیره می شوند .

سهراب : باز هم از این فیلم های ایرانی مسخره و لیلا هم تایید می کند .

اما باز هم هر دو به تلویزیون خیره می شوند .

سهراب پیش خود فکر می کند مردهای عقبی به آنها مسلط هستند ، حرفهای آنها را می شنوند و جوانهای جلویی بنظر نمی آید ، اما شاید آنها هم گوش های خود را تیز کرده اند .

خودش سعی می کند ببیند می تواند صدایی از آنها بشنود ، می شنود اما به صورت زمزمه .

لیلا به سهراب می گوید چرا آنقدر ساکتی ، حرفی بزن آخر .

سهراب می گوید آخر چه بگویم ، لیلا به زوج های کناری اشاره می کند و می گوید ببین چقدر با هم حرف می زنند .

سهراب می خندد و می گوید عجب الگوی شرقی جالبی .

لیلا : چرا شرقی !

سهراب : آخر آنها در شرق ما نشسته اند .

لیلا می گوید :  فکر کردم مرا به کمونیست بودن متهم می کنی .

سهراب : یعنی هر چیزی که از شرق بیاید کمونیست است .

سهراب : حالا شرق بهتر است یا غرب ؟

لیلا با خنده می گوید نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی اونم از نوع ایرانی و سهراب از ته دل می خندد .

سهراب : اما باور کن من می تونم ثابت کنم که مملکت ما نه جمهوری است نه اسلامی و نه دیگر ایرانی !

لیلا : این آخری رو دیگه زیاده روی کردی

سهراب : یعنی در کشوری که بیشتر اسمهای عربی است ، قوانین عربی است ، سریالهای تاریخی هیچ وقت ایرانی نیستند بلکه تاریخ عرب است ، اماکن تاریخی به زیر آب می روند ، تخریب می شوند ، روی آن یادگاری می نویسند و .....

این کشور در ایرانی بودنش باید شک کرد .

لیلا سریع گفت : سهراب من آخر نفهمیدم دین تو چیست ؟!

سهراب مکثی کرد و از پنجره تاریکی بیرون را خیره شد .

اتوبوس مرتب بالا و پایین می شد . زوج کناری تازه حرفهایشان گل کرده بود ، سهراب متوجه دختری شد که تنها روی صندلی نشسته در حالی که صندلی کناریش خالی است .

نیمرخ عجیبی داشت نه اینکه زشت یا زیبا باشد ، پیچیده می نمود .

جلوتر او دختری کناره مادرش نشسته بود و مرتب بر می گشت و پشت سرش را نگاه می کرد . صندلی کناریش دو تا پسر جوان نشسته بودند .

سهراب به آنها خیره بود و حرکات و رفتارشان را تحلیل می کرد ، لیلا متوجه شد و گفت سهراب باز هم که ساکت شدی !

سهراب به لیلا گفت : تو به یک دستگاه صوتی نیاز داری .

لیلا گفت : سهراب تو از من خسته شده ای ؟ سهراب جواب داد باز هم شروع شد ، این حس حسادت لعنتی در میان شما دخترها کی قرار است به پایان برسد ، همه مسائل خود را فدای آن می کنید ، تنها چیزای که برایتان مهمه !

لیلا: تو هم نماینده ی مردها هستی ، آنها هوس باز ، بی نظم ، جسور و ..... هستند .

سهراب : اما هیچ چیز مطلق نیست .

لیلا بهتر موضوع عوض بشه

سهراب :  نه من می خواهم بدانم چرا شما خانم ها به خودتان هم در این جامعه احترام نمی گذارید ؟

لیلا خونش به جوش می آید باید با تمام توان از قشر خود دفاع کند .

اتفاقاً این شما هستید که باعث این مسئله شده اید شماها قدرت را دست گرفته اید و بی رحمانه دیکتاتوری می کنید .

سهراب : آری و موقعه رای گیری شما خانم ها بدون کوچکترین فکری به همان مردها رای می دهید در حالی که حتی یک زن کاندیدای ریاست جمهوری نیست ، نکته جالب اینکه حتی یک زن وزیر هم نیست و اگر هم در آینده بشود ، حتماً یک زن تربیت شده است .

لیلا فکر می کند که حرفهای سهراب اگر بدون تندی بود و با آرامی بیان می شد نزدیک به حقیقت بود .

اما نباید شکست بخورد باید دفاع کند ، اما از چه کسانی ، از کسانی که مسخ شده اند .

چگونه می تواند دفاع کند ، نه یعنی همجنسان من مسخ شده اند ؟ نه آنها در آرامش ظاهری هستند ، آنها از درون می سوزند .

آری این بهتر است مثل خود من .

لیلا به سهراب می گوید کاش برایم خوردنی بگیری

سهراب آرام می شود و می گوید اگر اتوبوس ایستاد حتماً

سهراب به لیلا می گوید : دیگر فیلم نمی گذارد

لیلا : نه اگر هم قرار باشد بگذارد فیلم هندی می گذارد .

سهراب :

برای چه اینقدر فیلم هندی در این مملکت مورد توجه است .

لیلا : چون مردم علاقه زیادی دارند . مثل همان ترانه های بی معنا با آهنگهای شاد باشی مزخرف که همه دوست دارند .

سهراب ، حتی آهنگهای عاشقانه ای که عشق را به فراموشی سپرده اند .

لیلا : ما چقدر پست شده ایم .

سهراب می بیند مردی که پشت سر لیلا نشسته است دستش را روی صندلی لیلا گذاشته است و اگر لیلا کامل تکیه دهد دست آن مرد به سر لیلا برخورد می کند .

به خود می گوید آیا لیلا از این برخورد ناراحت می شود ؟ و به لیلا گزارش می دهد .

لیلا حتماً حواسش نیست ، اما سهراب باید اقدامی بکند .

سهراب به خود می گوید آیا باید به آن مرد تذکر بدهد ؟

یا باید بدون هیچ حرفی دستهایش را روی صندلی بردارد و اگر حرفی زد به او مشتی پرت کند ؟

آن مرد خودش دستش را بر می دارد و سهراب خیالش راحت می شود .

 اتوبوس برای صرف شام می ایستد مسافران به درون یک رستوران کثیف هجوم می آورند ، آنجا خیلی شلوغ است .

لیلا چندشش می شود و سهراب سریع یک میز پیدا می کند ، موزاییک ها روغن گرفته ، انسانهای متفاوت با لباسهای متفاوت ، بوی بد سیگار ، یک نفر آن طرف عطسه می کند و در این گیرو دار بساط دختر بازی و پسر بازی هم فراوان هستند .

دختران آنتیک که گویا خود را در رستورانهای پاریس و در میان افراد متشخص یافته اند ، با طنازی فراوان گام بر می دارند در حالی که چشم هایشان حرکاتی عشوه گرانه دارد .

لیلا هم اینها را که می بیند تعجب می کند و نظر سهراب را به آنها جلب می کند .

 اما سهراب ترسیده است ، او از این فضاها وحشت دارد ، عده ای در گوشه ای ایستاده و بلند بلند می خندیدند و سیگار می کشیدند .

افرادی با خانواده می آیند و در این لجن آباد تقاضای جوجه کباب می دهند .

سهراب تند تند غذا می خورد لیلا هم بی اشتها است .

سهراب می گوید : سریع برویم دستشویی تا شلوغ نشده

لیلا می گوید ببین چه خبره چه صفی

سهراب : باید ایستاد چاره ای نیست ما نیازمند همین 4 تا خراب شده ی با بوی گند هستیم .

از هم جدا می شوند سهراب مراقب لیلا هست مثل یک محافظ

مردی که جلو سهراب ایستاده می گوید یعنی نمی شود از این زمین های خالی چند دستشویی دیگر هم بسازند و یک سرویس بهداشتی مرتب فراهم آورند ، چرا هیچ وقت اینجا تغییر نمی کند .

و سهراب در دلش می گوید کاش بروم و زودتر کارم را تمام کنم و آنوقت که شلوارم را پوشیدم روی دستشویی بنویسم انرژی هسته ای حق مسلم ماست .

سهراب سرانجام کارش به پایان می رسد و از میان حجم انبوه و بو بیرون می آید در حالی که مثانه اش خالی است .

لیلا هم بیرون ایستاده و منتظر اوست .

سهراب : عجب دسشویی هایی

لیلا : فقط مقداری از رستوران کثیف تر بود .

هنوز در اتوبوس باز نشده بود .

سهراب : هر وقت ما برای چند لحظه میان آدم ها می ایستیم سیل نگاه ها با انواع مقصودها به ما هجوم می آورند .

لیلا : کاریش نمی شه کرد ، باید توجهی نکنیم .

سهراب در فکر فرو می رود و در عالم خیال خود را می بیند که تنها به این رستوران آمده و روی یک میز می نشیند و در حالی که مشغول غذا خوردن است یکی از آن دخترهای آنتیک

 آرام صندلی کنار او را می کشد و کنار او می نشیند و می گوید می بینی که جا نیست و تنها همین جا خالی است ، و گرنه مزاحم نمی شدم !

سهراب هم می گوید : نه نه مسئله ای نیست ، و آنوقت آن دختر برایش حرفها می زند و عشوه ها می آید و در آخر سهراب به او می گوید کجا می روید و دختر می گوید به طرف دستشویی و سهراب که مسخ شده است می گوید می توانم تا دستشویی همرایتان کنم ؟!

لیلا می گوید سهراب در اتوبوس باز شد ، سهراب باز به عالم واقعیات باز گشته ، به خودش می گوید نه خدای من هر چه قدر اگر دیرتر سوار اتوبوس شویم نگاههای بیشتر را باید تحمل کنیم ، آنها سوار می شوند بازهم از آنالیز گرهای چشمی عبور می کنند و به صندلی هایشان می رسند و آن  مردی که پشت سر لیلا نشسته باز هم  دستش روی صندلی است .

سهراب پر از نفرت می شود ، اما باز هم خودش دستش را بر می دارد .

اتوبوس به راه می افتد ، اکنون نوبت خواب است لیلا هم خوابش می آید ، دو مرد جوانی که در ردیف جلو نشسته اند صندلی خود را می خوابانند و جای پای سهراب و لیلا را تنگ می کنند .

لیلا می گوید : اوووو

و سهراب می گوید نور الا نور شد .

لیلا سرش را روی شانه های سهراب می گذارد و افراد درون اتوبوس هر کدام به نوعی لنگشان را هوا می کنند تا بخوابند ، اما سهراب جزء آن افرادی است که خوابش نمی آید و آماده است یکجا بنشیند و در طول شب رویا پردازی کند ، فکر کند و شاید کمی هم چرت بزند .

لیلا خوابش می برد ، سهراب دوباره افراد داخل اتوبوس را نگاه می کند ، پیرمردی که پشت سرش خوابیده بلند بلند خرناس می کشد ، اتوبوس به بالای کوه ها می رود و گوش ها کیپ می شوند .

دختری که دو تا صندلی گرفته هیچ حرکتی نمی کند انگار که مرده است ، اما دختر جلوی اون به اندازه سه نفر تحرک دارد .

سهراب دوست دارد پی به رمز و راز این تحرکها ببرد و پی به بی حرکتی آن عقبی .

 سهراب بدون اینکه با تکان خود لیلا را بیدار کند تخمک می خورد و به خود می گوید : یعنی آن پسر توانسته از خوابیدن مادر دختر استفاده کند و با او حرفی هم ردو بدل کند ؟

اتوبوس خیلی بالا و پایین می شود و همه جا تاریک است .

ناگهان صدای بلندی می گوید  ها ...... صدای مردانه ای که ناگهان منفجر می شود از ته اتوبوس به گوش می رسد و کمک راننده و راننده جا می خورند .

لیلا هم از خواب می پرد و افراد اطراف در حالت خواب و بی خوابی گیج به اطراف نگاه می کنند تا شاید منبع صدا را بیابند .

کمک راننده از کنار راننده بلند می شود و به دنبال منبع صدا می گردد ، از سهراب می پرسد صدا را شنیده ای ؟ از کجا بود ؟

سهراب گفت : فکر کنم از ته اتوبوس و کمک راننده با پرس و جو به ته اتوبوس رسید و مردی گفت من بودم و نفر کناری آن مرد گفت خواب دیده .

کمک راننده خندید و در حالی که می خندید گفت فکر کنم در خواب خرش را گم کرده باشد .

سهراب و لیلا قاه قاه می خندیدند .

و بعد از 15 دقیقه باز هم به حالت قبلی بر می گردند .

لیلا گفت سهراب وقتی من خوابم خوب برای خودت دخترها را نگاه می کنی ؟

سهراب گفت : ای بابا اگر خیلی نگرانی چرا پس می خوابی

لیلا گفت : نه من به تو اطمینان دارم ، در ضمن اگر دوست داشتی تا صبح نگاه کن ، هیچی از من کم نمی شود .

سهراب گفت : مطمئنی

لیلا : سهراب چرا تو نمی خوابی ؟

سهراب : تو بخواب من فعلاً بی خوابی زده به سرم

لیلا می گوید سهراب اگر من بمیرم تو چه کار می کنی ؟

سهراب فکر کنم اول خاکت می کنم بعد یک دسته گل قرمز می گزارم روی قبرت ، بعد هم تو را تنها می گذارم با فصل های سال با قبرستان و مرده هایش و هفته ای یک بار می آیم و

باز برایت گل می آورم ولی دفعه بعد این گل را من نمی گذارم بلکه نامزد جدیدم این محبت را در حقت می کند .

لیلا :  از تو بعید هم نیست .

لیلا ساکت می شود و سهراب می گوید اگر من بمیرم تو چه می کنی ؟

لیلا : سریع خودم را بهت می رسونم

سهراب : نه مثل اینکه تو ول کن ما نیستی

لیلا : تو آزادی سهراب

سهراب : شروع شد . خیلی ممنون که آزاد هستم .

لیلا : باور نمی کنی

سهراب : باشد پس با اجازه من برم پیش آن خانم تنها بنشینم .

لیلا ناراحت می شود سرش را روی صندلی می گذارد و رویش را بر می گرداند .

سهراب می گوید : ناراحت نشو ، شوخی کردم کی من رو می خواد جزء تو

اما لیلا به خواب رفته ، خواب می بینه که مرده و در و در حالی که مرده فکر می کند حالا سهراب چه کار می کند آیا با نامزدش می آید ! و یک دسته گل سرخ ؟

و در حالی که در اطراف قبرش گردش می کند سهراب را می بیند که تنها نشسته ، می دود به سویش و به خود می گوید سهراب با هیچ کس نیست و از این مسئله خوشحال می شود ، سهراب تنها به مزار من آمده ، کاش صدایم را می شنید . سهراب سهراب سهراب ....

اما ناگهان سهراب بر می گردد و می گوید لیلا چقدر دیر کردی من سالهاست که اینجا منتظر تو هستم .

لیلا از خواب می پرد و سهراب را در حال تخمه خوردن می یابد و دستانش را می گیرد و به سهراب می گوید خیلی دوستت دارم .

سهراب با تعجب می گوید امان از تو

و لیلا باز آرام آرام به خواب می رود اما این بار دستان سهراب را گرو می گیرد .

سهراب مراقب همه چیز است ، مرد پشت سر لیلا خوابید

اتوبوس آرام حرکت می کند و کوه ها را در می نوردد

زوج جوان در صندلی کناری کاملاً به خواب رفته است .

سهراب به درها خیره می شود و با خود می گوید در این شب بی ستاره ته این دره های سیاه چه می گذرد و یا روی قله آن کوه ها

اگر تنها در این شب روی یکی از این کوه ها باشد چه می کند

سهراب حس می کند اگر در این شب در تنهایی روی آن کوه بود بیشتر از همیشه به حقارت خود پی می برد و بهتر از همیشه می فهمید انسانی است که تا پایان راه برایش وقت زیادی نمانده .

آیا زندگی میان این همه آدم در جامعه انسانی برایش ترسناک تر است یا در ته آن دره در ظلمت شب روی نوک آن کوه در تنهایی ؟

سهراب خوابش می آید اما نگران است ، امنیت و آرامش برای خواب او فاکتورهای اساسی هستند .

اما ما همه همسفریم و مسافران یک اتوبوسیم ، همه چیز مرتب است و سهراب می خوابد .

دم دمای صبح سهراب از خواب بیدار می شود و لیلا با تکان های سهراب به او می پیوندد .

لیلا : تو هم خوابیده بودی

سهراب : آره خوابم برد

لیلا : فکر کنم یک ساعت دیگه برسیم

باز هم دست آن مرد پشت صندلی لیلا است

سهراب به لیلا می گوید باید این بار برخورد جدی کنم و لیلا با نگاه تندی به آن مرد به او می فهماند که دستش تا به حال خیلی مزاحم بوده

سهراب که می بیند موضوع به پایان رسیده ، می گوید حد و حدود خود را نمی دانند فقط یاد گرفته اند که پرو باشند و متوقع .

سهراب : در این دنیا هیچ وقت خوشحالی برایم نهادینه نشده است .

اما غم و درد و غصه از در و دیوار می بارد و ماندگاریش از هر چیز دیگری بیشتر است .

آنگاه باز هم به انسانهای درون اتوبوس نگاه می کند و در ذهنش به آدمهای یک خیابان شلوغ فکر می کند و به آن رستوران کثیف و توالت های آن و می گوید : این همه آدم ، این همه آدم

سهراب به لیلا می گوید اگر کل اتوبوس دیشب به دره می افتاد به نظرت چه بر سر آدم های دیگر می آید ؟ و یا چه چیزی تغییر می کرد ؟

لیلا کمی فکر می کند و در یک کلمه خلاصه می گوید ! هیچ !

سهراب : من هم یک آدم میان این همه آدم هستم

و لیلا می گوید : من یک آدم در کنار تو هستم

آنها به مقصد رسیده بودند .

لیلا می گوید در گذشته وقتی انسان از یک محفل یا جمعی خارج می شد شخصی یا عده ای به واسطه ی رفتار بلند مرتبه اش در ذهن آدمی به زیبایی به یادگار می ماند .

اما امروز فقط باید سعی کنیم که زودتر وقایع را فراموش کنیم .

آنها از اتوبوس پیاده می شوند سهراب پلاک را به کمک راننده می دهد ساک را تحویل می گیرد و این بار بدون اینکه با کمک راننده خداحافظی کند دست در دست لیلا در صبح یک روز خنک از پیاده روی سنگ فرش شده و از کنار درختان به راه افتادند و در شلوغی آدم های دیگر گم می شوند .

                                     پایان                                

                                                                         اشکان ۴۱۹

                                                                              پاییز ۸۵